Podczas biegania organizm produkuje własne kannabinoidy, i to znacznie dłużej niż dotychczas zmierzono. Wynika to z nowego badania Uniwersytetu Duisburg-Essen, które towarzyszyło maratonczyk i ultramaratonczyk na dystansach do 230 kilometrów. Zwłaszcza anandamid wzrastał na całej trasie i pozostał podwyższony także po przekroczeniu mety. Praca ta dostarcza nowych danych do starego pytania: co kryje się za tzw. Runner’s High?
📑 Inhaltsverzeichnis
Endokannabinoidy podczas maratonu: struktura badania terenowego
Badanie opublikowano na początku września w czasopiśmie naukowym BMC Medicine. Głównym autorem jest Michael Siebers z Instytutu Psychiatrii Sądowej i Badań nad Seksualnością Uniwersytetu Duisburg-Essen, ostatnim autorem Johannes Fuss. Naukowcy zwracają uwagę na fakt, że prawie wszystkie dotychczasowe pomiary u ludzi dotyczyły obciążeń poniżej 60 minut. To, co dzieje się w organizmie podczas wielogodzinnego biegu, pozostawało w dużej mierze nieznane.
Zespół przeprowadził zatem dwa badania terenowe w rzeczywistych warunkach. W pierwszym 19 wytrenowanych biegaczy przebiegło maraton. W drugiej sesji te same osoby spacerowały przez taki sam czas dla porównania. Próbki krwi pobierano na starcie, co 14 kilometrów, na mecie i po 45 minutach przerwy. W drugim badaniu 36 ultramaratonczyk oddało próbki krwi przed i po swoim wyścigu. Według Bubatznews chodziło o TorTour de Ruhr z dystansami 100, 160 i 230 kilometrów.
Zmierzono między innymi anandamid (skrót AEA) i 2-arachidonoiloglicerol (skrót 2-AG). Oba messengery przyłączają się do tych samych receptorów co THC. Ci, którzy chcą poczytać więcej na ten temat, znajdą to w naszym artykule System endokanabinoidowy wyjaśniony. Równolegle uczestnicy oceniali na skalach swoją euforię, lęk i ból.
Anandamid rośnie konsekwentnie, 2-AG pojawia się późno

Najwyraźniejszy wynik dotyczy anandamidu. Podczas maratonu jego poziom systematycznie wzrastał i był wciąż wyraźnie podwyższony 45 minut po przekroczeniu mety. Podczas spacerowania zmiany były tylko niewielkie, ale również tam anandamid powoli wzrastał. U ultramaratonczyk wartość była wyższa niż przed startem po wszystkich trzech dystansach.
2-AG podążał za innym schematem czasowym. Podczas maratonu wzrastał dopiero w późnych fazach biegu i na wczesnym etapie regeneracji wyraźnie. Po ultramaratonach był on również podwyższony przy wszystkich dystansach. Naukowcy interpretują to jako opóźnioną reakcję, która bardziej wiąże się z regeneracją niż ze samym obciążeniem.
Runner’s High: euforia, lęk i ból w porównaniu

Również w odczuciach zauważono różnicę między dystansami. Po maratonie biegacze raportowali większą euforię i mniejszy lęk niż po spacerze. Ból nasilił się od 28 kilometra. Podczas ultramaratonu lęk również spadł, ból wzrósł, natomiast euforia nie zmieniła się znacznie.
To pasuje do obserwacji, którą zna wielu biegaczy: poczucie euforii nie pojawia się dowolnie długo. W pewnym momencie przeważa wyczerpanie i ból. Jednak badanie pokazuje tylko, że messengery i uczucia występują jednocześnie. Nie dowodzi ono związku przyczynowego. Autorzy formułują się odpowiednio ostrożnie, stwierdzając, że oba zjawiska miały miejsce równocześnie.
Interpretacja: Co badanie znaczy dla entuzjastów kannabisu

Długo Runner’s High uważano za działanie endorfin. Zespół badawczy już wcześniej kwestionował ten pogląd. Johannes Fuss i współpracownicy wykazali w 2015 roku na myszach, że uspokajające i przeciwbólowe działanie biegu zależy od receptorów kanabinoidowych. Dwaj uczestniczący wtedy naukowcy, w tym sam Fuss, pracowali również nad nowym badaniem. Obecne pomiary u ludzi dostarczają teraz danych z rzeczywistych konkursów zamiast z laboratorium.
Nie można z tego wyprowadzić żadnej rekomendacji konsumpcji. Badanie bada substancje wytwarzane przez organizm, a nie działanie THC lub CBD podczas sportu. Jak kannabis wpływa na wydajność, zebraliśmy w naszym artykule Kannabis i sport: spowalniacz wydajności czy pomocnik regeneracji? Szersze spojrzenie oferuje Kannabis i sport: Kompletny przewodnik. Że sport sam może stać się obciążeniem, pokazuje starszy artykuł na pytanie, czy uzależnienie od sportu będzie kiedyś tematem profilaktyki uzależnień. Jak otwarcie niektórzy profesjonaliści obchodzą się z kanabisem, świadczy o tym epizod z gwiazdą MMA Nate Diazem palącym jointa na publicznym treningu.
Często zadawane pytania
Co to jest Runner’s High?
Runner’s High to poczucie euforii doświadczane przez biegaczy podczas długotrwałego wysiłku. Opisywane są: samopoczucie, zmniejszony lęk i zmieniona percepcja bólu. Które dokładnie substancje stoi za tym, nie jest jeszcze ostatecznie jasne.
Czym są endokannabinoidy?
Endokannabinoidy to messengery, które organizm wytwarza sam. Najznowsze to anandamid i 2-AG. Działają na tych samych receptorach co kannabinoidy z rośliny konopii i są między innymi zaangażowane w nastrój, ból i stres.
Ilu biegaczy badano?
W badaniu maratonów uczestniczyło 19 wytrenowanych biegaczy, w badaniu ultramaratonów 36. Ultramaratonczyk pokonali dystanse 100, 160 lub 230 kilometrów. Próbki krwi pobierano podczas, lub przed i po wyścigach.
Czy badanie dowodzi, że endokannabinoidy wywołują poczucie euforii?
Nie. Badanie pokazuje, że substancje wzrastają podczas biegu i równocześnie zmienia się nastrój. Czy jedno powoduje drugie, nie można wnioskować z tych danych.
Czy kannabis może zastąpić Runner’s High?
Do tego badanie nie wypowiada się. Mierzy wyłącznie substancje wytwarzane przez organizm, a nie działanie THC lub CBD. Ci, którzy konsumują kannabis przed sportem lub podczas niego, powinni rozważyć konsekwencje dla koordynacji i krążenia.
Uwaga: Ten artykuł odzwierciedla stan z 17 września 2026 roku i nie stanowi porady zdrowotnej. Nie zawiera żadnych stwierdzeń dotyczących działania produktów kannabisu.
Hast du selbst schon einmal ein Runner's High erlebt?
Źródła: Siebers M, Huvermann D, Siebers C et al.: Endocannabinoid dynamics across marathon and ultramarathon running: evidence from two field studies. BMC Medicine (2026), DOI 10.1186/s12916-026-05186-z (PubMed 42681668). Fuss J, Steinle J, Bindila L et al.: A runner’s high depends on cannabinoid receptors in mice. PNAS 112 (2015), DOI 10.1073/pnas.1514996112. Bubatznews, 16 września 2026.







































