Cannabisin etkisi organizmayı uyuşturabilir veya sakinleştirebilir, aynı şekilde artan bir aktiviteye de motive edebilir; mutluluk duyguları verebilir, ancak aynı ölçüde olumsuz duyguları da güçlendirebilir. Çeşide ve kişiye bağlı olarak kenevir çiçeklerinin içerdiği maddeler farklı etki eder: Bazı tüketiciler sarhoşluk sırasında kendilerini özellikle yaratıcı ve çalışmaya istekli hisseder, bazıları ise son derece verimsizdir.
📑 Inhaltsverzeichnis
Ancak bir cannabis sarhoşluğunun, tüketicilerin çoğunluğu için geçerli olan genel sonuçları da vardır. Örneğin: ani kahkaha krizleri, kalıcı hafıza kayıpları ya da şiddetli açlık nöbetlerinin başlaması. Hemen hemen tüm cannabis deneyim raporları ortak bir duyumun ışığında durur: yani algının yeniden ayarlanması hissi, başka bir deyişle duyusal izlenimlerin değişimi.
Durum, kıyaslamak gerekirse müzikteki gibidir: 20 kişinin aynı şarkıyı dinlediğini varsayalım; temelde hepsi tam olarak aynı frekans bileşimini duyduğu halde, hepsi şarkıyı tamamen farklı hissedecektir. Dinleyiciler üzüntü, sevinç, hoşnutsuzluk, melankoli, tarafsızlık vb. hissetsin, ruh halleri bir şekilde etkilenir! Biyolojik-nöronal bakış açısından, özellikle cannabisin etkisi altındaki bu farklı algılama olgusu, belirli vücut yapı taşlarının birkaç ilkesi ve süreci sayesinde çok basit bir şekilde açıklanabilir.
Şimdi öğren: Kenevir çiçeklerinde bulunan THC maddesi, vücudun kendi biyoelektriğini – ve bununla birlikte giden aksiyon ve dinlenme potansiyellerini – nöronal düzeyde etkileyerek hepimizin gerçeklik algısını nasıl temelden manipüle edebiliyor? Her insan bedenini kat eden, endokannabinoidler ve nörotransmitterlerle dolu endojen sistemin sinapsları, THC molekülleri için tam uyumlu bir uğrak noktası oluşturur.
Maç topu: Skor 8-9. 10 puana ulaşan kazanır. Bir sonraki gol, kazanan ve kaybeden arasında karar verebilir – söz konusu olan her şey. İki seçenek var: Ya iki gol daha atarsın ve „sinek avcısı“ olmazsın, yani rakibin tüm gol denemelerini savunur ve böylece kupayı garantilersin ya da rakibinin galibiyet golünü atmasına izin verirsen kesin olarak elenirsin. Langırtta rakibinin karşısında sırtın hafifçe eğik duruyorsun, onun ateşli kırmızı gözlerinin içine derin derin bakıyorsun ve gerginlik dolu bir şekilde, onun atışıyla yeni ve belki de son turu başlatmasını bekliyorsun. Ölüm sessizliği var. Zaman bir an için duruyor ve yüzünden kalın ter damlaları süzülürken sağdaki iki kolu elinle sıkıca kavrıyorsun. Odağın tamamen ana yöneliyor ve ellerin hemen harekete hazır…
Böyle koşullar altında hepimiz için, durumun ani kavranmasıyla hassas biçimde yönlendirilen bir tepkiyi mümkün kılan, evrimsel olarak edindiğimiz bilgi işleme sistemimize güvenmek özünde önemlidir. Uyarı iletimi sırasında bu sisteme entegre sinir hücreleri bilgileri baş döndürücü bir hızla daha uzun mesafelere iletebilir. Buna sinir sistemi denir. Gelen tüm uyaranlar için belirleyicidir ve her türlü eylemi somut olarak yönlendirebilir. Bu sinir sistemi sayesinde langırttaki kolları topun konumuna bağlı olarak göz açıp kapayıncaya kadar kendi avantajımıza hareket ettirebiliriz.
- Sinir hücresi Sinir sistemimiz, glia hücrelerinin yanı sıra sinir hücrelerinin (nöronların) kendisinden oluşur. İşlevlerinden bağımsız olarak tüm nöronlar aynı temel yapıya sahiptir ve ortak ilkelere göre çalışır. Duyusal uyaranları alsalar, kas gerilimlerini başlatsalar ya da bellek işlevi görseler de; özünde bilgiyi elektriksel uyarılma biçiminde iletirler. Bu nedenle onların işlevi ve kenevir çiçeklerinin etken maddeleriyle etkileşimi örnek olarak çok iyi gösterilebilir. Şimdi, işleyişlerini hızlı ve kolay biçimde anlamak için nöronların kaba yapısına göz atalım. Sinir hücreleri üç bölüme ayrılabilir:
- Hücre gövdesi Hücrenin merkezi, hücre çekirdeği ve yaşamsal önem taşıyan tüm organellerle birlikte burada bulunur. Sinir hücresinin büyümesi hücre gövdesinden başlar. Teknik bir karşılaştırma yapmak gerekirse, bir makinenin işlemcisine benzer.
- Dendritler Tüm nöronların hücre uzantılarına bu ad verilir. Uzayda yayılırlar ve diğer sinir hücrelerinden gelen sinyallerin alınması için geniş bir yüzey sağlarlar. Ayrıca dendritlerde diğer sinir hücreleriyle binlerce bağlantı bulunur (bu bağlantılara sinaps denir). Dendritler, sinyal almak için kullanılan antenler gibidir.
- Akson Akson, nöron başına tek bir hücre uzantısıdır; bir metreden fazla uzunluğa ulaşabilir ve dendritlerin aldığı sinyallerin iletilmesinden sorumludur. Aksonlar yalıtımlı ve yalıtımsız biçimde (miyelin kılıfı) bulunur. Teknik açıdan bakıldığında elektriksel impulsları ileten kablolara benzerler. Akson ucunda dallanarak, diğer nöronların dendritleriyle sinaptik bağlantılar kuran birçok presinaptik uca ayrılır. Sinapslarda, taşınan tüm sinyaller aktarılır. Buna örneğin bilgi alımına ve –çıkışına katkıda bulunan uyaranlar da dahildir.
Ancak sinapslarda bilgi iletimi gerçekleşmeden önce, bir nöronun normal durumunun –yani istirahat potansiyeli denen durumun– aksiyon potansiyelleri tarafından kesintiye uğratılması gerekir. Biyoelektrik, teknik elektrikte olduğu gibi iyi iletken malzemeler aracılığıyla işlemez, kendine başka yollar bulmak zorundadır. Biz insanlar –çoğu omurgalı gibi– yaklaşık yüzde 80 oranında sudan oluşuruz. Ancak su, elektriksel impulslar için tümüyle uygunsuz bir iletken olduğundan, evrim bu konuda kimyasal elementlerden yararlanmıştır:
Çok kısa ve basit söylemek gerekirse, bir nöronun hücre içi, hücre dışı boşluğa kıyasla çok daha negatif yüklüdür. Bu hücre içi negatif yüke istirahat potansiyeli denir. Memelilerde bu potansiyel standart olarak -40 ile -75 milivolt (mV) arasındadır. İstirahat potansiyeli, potasyum ile sodyumun konsantrasyon dengesi tarafından belirlenir. Potasyum sinir hücresinin içinde, sodyum ise esas olarak hücre dışı boşlukta bulunur.
Bu elektrokimyasal enerji, aksiyon potansiyeli aracılığıyla elektriksel impulsların oluşturulması için temel oluşturur. Nöronların hücre zarında, özellikle sodyum için çalışan ve iyonları hücrenin içine ya da hücrenin dış kısmına taşıyan voltaja duyarlı iyon kanalları bulunur. Bu kanallar istirahat potansiyeli durumunda kapalıdır. Ancak zarın gerilimi belirli bir eşik değerin üzerinde pozitif yöne fırlatılırsa, sodyum kanalları açılır ve sonuç olarak sodyum hücrenin dış kısmından negatif iç kısma akar. Böylece hücre içinin yükü giderek daha pozitif hale gelir. Hücre içi ne kadar pozitif olursa, o kadar fazla sodyum iyon kanalı açılır; bu sürece „pozitif geri besleme“ denir. Hücre bu sayede birkaç milisaniye içinde patlama hızıyla +50 mV’a kadar ulaşır. Şimdi sodyum kanalları kapanır ve potasyum, hücre içinden zar boyunca dışarı taşınır; bu da sonuçta hücre içi bölgenin yavaş yavaş yeniden negatif yük almasına yol açar. İstirahat potansiyeli yeniden sağlanmıştır ve yeni bir aksiyon potansiyeli tetiklenebilir.
Bu, bir impuls geldiğinde ve uyarılma oluşumu sürecinde iletildiğinde nöronda olup bitenlerin kolay anlaşılır kısa özetidir.
Örnek: Langırtta rakibimizin başlama atışını yapmasını bekliyoruz. Top, oyun alanına girmek için küçük delikten yuvarlanır yuvarlanmaz, gözlerimizin ve kulaklarımızın duyu hücreleri uyaran sinyalleri algılar: Aksiyon potansiyellerini başlatırlar. Ancak bir nöronda aksiyon potansiyelinin tetiklenmesi tek başına uyaranın işlenmesine yardımcı olmaz. Algılanan uyaranların birkaç sinir hücresi üzerinden beynimize kadar iletilmesi gerekir; böylece orada bilgi işleme yoluyla bir tepki yönlendirilebilir. Şimdi aksiyon potansiyelinin impulsu, bir nöronun aksonunun ucunda, presinaptik bölgede bulunuyor – ve burası kenevirin etkisi açısından ilginç hale geldiği yerdir.
Sinaps
Ancak kenevirin etkisine geçmeden önce, sinapste normalde neler olduğuna bakalım. Sinir hücreleri gibi sinapsların ve sinaptik süreçlerin de temel yapıları vardır ve bunlar az çabayla örnek olarak açıklanabilir.
Sinapslar temel olarak iki sinir hücresi arasındaki iletişime hizmet eder. Bir yanda elektrik sinyallerinin doğrudan iletildiği elektriksel sinapslar, diğer yanda sinyal iletimini maddesel yolla gerçekleştiren kimyasal sinapslar vardır. Aşağıda, ağırlıklı olarak sinir sisteminde bulunan ve kenevirin müdahale edebildiği kimyasal sinapslar anlatılmaktadır.
Sinaps da üç temel bölüme ayrılabilir:
- Presinaptik uç Uç düğmecik olarak da adlandırılır. Aksondan gelen bilgiler burada aktarılır. Her uç düğmecik, aktarıcı madde olarak görev yapan nörotransmitterler içerir. Nörotransmitterler (haberci maddeler olarak da adlandırılır) birkaç yüz veziküle içinde bulunur. Veziküller, presinaptik uçta nörotransmitterlerin taşınmasından sorumlu küçük keseciklerdir. Her vezikül birkaç bin nörotransmitter molekülü içerir.
- Sinaptik aralık Yaklaşık 20 – 40 nanometre (nm) genişliğindeki bu ara bölge iki sinir hücresini birbirine bağlar. Aralık, glikozaminoglikanlardan (GAG) oluşan dolgusuyla bir nöronun presinaptik ucunu kendisinden sonra gelen nörona sabitler.
- Postsinaptik hücre Sinaptik aralık, doğrudan sonraki nöronun postsinaptik hücresinin hücre zarına açılır. Burası, sonraki sinir hücresinin yeni bir dendritinin postsinaptik bölgesidir. Dikkatli okurun şimdi fark ettiği gibi, döngü burada kapanıyor: Nöron sinapsa, sinaps nörona… O kadar da karmaşık değil, değil mi?! Sinapslarla birbirine bağlanan nöronlardan oluşan bu zincir, (birkaç istisna dışında) tüm sinir sistemimiz boyunca işler. Yani langırtta bir sonraki tur için atılan top duyu organlarımızca algılandığında ve nöronların içinde aksiyon potansiyelleri başlatıldığında, bunlar sinir hücresinin ucunda sinapsa ulaşır ve orada nörotransmitterler aracılığıyla biyokimyasal iletim gerçekleşebilir. En iyi durumda iletim bir sonraki sinir hücresine ulaşır ve çok sayıda nörondan oluşan bir zincirle beyne kadar iletilir. Beyinde bilgi daha sonra işlenebilir ve hedefe yönelik fiziksel bir tepki başlatılabilir; elimizle kolları yönlendiririz ve böylece topu oyun alanında hareket ettiririz. Peki iletim sinapsta tam olarak nasıl gerçekleşiyor ve kenevir bu sırada duygularımızı nasıl etkileyebiliyor ve açlık krizlerini nasıl tetikleyebiliyor? Aydınlatıcı açıklamanın hemen eşiğindeyiz.
Bu sorunun cevabı, nörotransmitterlerin bir sinir hücresinden gelen elektrik impulslarını sinaptik aralık üzerinden bir başka sinir hücresine ilettiğinin farkına vardığımızda neredeyse ortaya çıkıyor. Yukarıda da belirtildiği gibi tüm bunlar biyokimyasal süreçlerle gerçekleşir. Yani bilincimiz de biyokimyasal olarak etkilenebilir!
Bir bilgi iletimi sırasında sinapsta şunlar gerçekleşir (kesin ayrıntılarla ilgilenmeyenler, altıncı maddedeki kaba özetten itibaren okumaya devam edebilir):
- Bir aksiyon potansiyeli presinaptik bir uca ulaşır.
- Yani yük tam olarak gelir ve bunun üzerine zardaki voltaja bağımlı kalsiyum kanalları açılır. Gelen elektrik yükü ne kadar büyükse, presinaptik ucun hücre içine o kadar çok kalsiyum iyonu akar.
- Kalsiyum içeriğindeki artış, bazı hücre içi veziküllere zarla kaynaşmaları gerektiğini bildirir (ekzositoz). Hücre içine ne kadar çok kalsiyum girerse, o kadar çok vezikül zarla kaynaşır ve içeriğini sinaptik aralığa boşaltır.
- Veziküllerden salgılanan taşıyıcı (transmitter) moleküller hızla bir sonraki sinir hücresinin postsinaptik zarına ulaşır. Bu zar, yalnızca uygun transmitter kendilerine bağlandığında açılan, transmitter kontrollü iyon kanalları içerir (anahtar-kilit prensibi).
- Sinaptik aralıkta nörotransmitter bulunduğu sürece iyon kanalları açık kalır. Transmitterler, iyon kanalına bir kez bağlandıktan sonra enzimler tarafından parçalanır ve temel öğelerine ayrıştırılır.
- İyon kanallarının açılması, bir sonraki nöronun dendritine doğru bir iyon akışına yol açar. Sodyumun içeri akmasıyla hücre içinde pozitif bir yük oluşur. Buna postsinaptik potansiyel denir; yeterli gerilim düzeyinde bu potansiyel, bir sonraki nöronda yeni bir aksiyon potansiyeli oluşturur.
Bu altı adım göründüğünden daha karmaşık geliyor: Kısaca özetlersek, önce bir sinir hücresinin ucuna pozitif bir yük ulaşır ve bu yük, veziküllerin transmitterlerini sinaptik aralığa salgılamasını sağlar. Transmitterler ardından transmitter kanalları aracılığıyla bir sonraki nörona geçer. Transmitterler yerleştikten sonra enzimler tarafından bileşenlerine ayrılır; bu bileşenler önceki sinir hücresinin presinaptik ucuna geri döner ve orada yeniden yeni transmitter moleküllerine sentezlenir. Parçalanmasalardı, sürekli uyarılma ortaya çıkardı, çünkü sürekli olarak sonraki nöronun reseptörlerine bağlanıyor olacaklardı.
Bunun dışında çok daha fazlası araştırılmış durumda ve burada aktarılmaya değerdir. Ancak konuyla ilgili temel kavrayış için yeterince bilgi topladığımız için, bilimsel tartışmaya burada nokta koyuyor ve başlangıçtaki soruya dönüyorum: Esrar bilincimizi nasıl bu kadar etkileyebiliyor ki ani açlık krizleri yaşıyor ya da kendimizi farklı hissediyoruz?
THC sinapslarla buluşuyor
Sen de hiç esrar tükettin mi? O zaman sarhoşluk sırasında ortaya çıkan açlık krizlerini kesinlikle bilirsin. Peki bunlar nasıl oluşuyor? İşte cevap:
Hayal gücümüzle beynin hipotalamus bölgesine gidiyoruz. Hipotalamus beynimizin hemen hemen ortasında yer alır ve diğer görevlerinin yanı sıra dengeli bir enerji metabolizması için denetim merkezidir. Vücudumuzun besine ihtiyacı olduğunda hipotalamus bu konuda bilgilendirilir ve buna karşılık anandamid adlı endokannabinoidleri salgılar. Bunlar, hipotalamusta bol miktarda bulunan anandamid reseptörlerine bağlanır ve böylece açlık hissetmemizi sağlar. Tahmin edilebileceği gibi; anandamid endokannabinoid sistemimizin bir parçasıdır ve tetrahidrokannabinol (THC) molekülüne çok benzer bir yapıya sahiptir. Dolayısıyla yüksek miktarlarda THC aldığımızda, THC molekülleri hipotalamustaki anandamid reseptörlerine bağlanır ve sinapslarda, aksiyon potansiyellerini doğuran ve bize açlık hissini veren kimyasal tepkimeyi başlatır. Beynimizin bunun için kimyasal tepkimeyi elektriksel impulslarla tetikleyecek bir uyarana ihtiyacı yoktur, çünkü THC kendiliğinden kan dolaşımı yoluyla beynimize ulaşır ve oradaki sinapslarda (tamamen rastgele) uyarılar için impulslar oluşturur. Sonuç olarak iştahımız açılır.
Kısa süre önce, günde birkaç kez esrar içen yoğun bir tüketiciyle sohbet ettim. Bu konuşma gerçekten şaşırtıcı soruları gündeme getirdi! Kendisi, esrarın etkisi olmadan asla gerçek anlamda açlık hissetmediğini, hatta yemek yer yemez zaman zaman midesinin bulandığını anlattı. Ben doktor değilim, bu yüzden burada yalnızca tahminlerde bulunabilirim. Benim anladığım kadarıyla sorun, merkezi sinir sistemindeki reseptör artışından kaynaklanıyor: Vücudun sinapslar aracılığıyla fitokannabinoidleri (Fito = bitki) nasıl aldığını daha önce açıklamıştık. Tahminim, yüksek esrar tüketimi nedeniyle sinir sisteminde, yüksek dozdaki kannabinoidleri (THC ve CBD) alabilecek çok sayıda yeni reseptör oluşmuş olması. Yani esrar içtiğinde tüm kannabinoidler vücutta kabul edilebiliyor. Ancak esrar içmediğinde, yeni oluşmuş çok sayıda reseptör boşta kalıyor ve bir sonraki eylemi bekliyor.
Vücut doğal yoldan bir açlık hissi oluşturmaya çalıştığında, anandamid salgılar; bu madde, vücudumuzun besin şeklinde enerjiye ihtiyaç duyduğunu hissetmemizi sağlar. Normal durumda anandamid reseptörlerinin sayısı, anandamid taşıyıcılarının (transmitterlerinin) toplamına uyumludur; böylece net sinyaller başlatılır ve açlık hissi vücuda yayılabilir. Ancak reseptör sayısındaki artış nedeniyle, anandamidin doğal salgılanmasıyla yalnızca birkaç reseptör etkinleştirilebiliyorsa, uyarının vücuttaki şiddeti de buna bağlı olarak düşük kalır. Açlık hissi ancak esrar tüketimiyle yeterli sayıda reseptör uyarıldığında oluşur, çünkü THC molekülleri anandamidin yapısını teknik olarak taklit eder ve ilgili reseptörlere bağlanır. Yoğun bir tüketici olarak ayıkken iştahın daha az olması olgusu hakkında daha iyi bilgin varsa ve bu tezi düzeltebilirsen, bir yorum yazmanı rica ederiz.
Bu arada, tüketimle bağlantılı denge bozuklukları, koordinasyon sorunları ve hafıza boşlukları da açlık atakları ile aynı kökene sahiptir: Anandamid bu üç alanın kontrolünden de sorumludur. Nöronların içindeki veziküllerde, doğru zamanda serbest bırakılmayı bekler. THC yine endokannabinoid sisteminin sinaptik aralıklarına gider ve eylem potansiyellerini tetiklemek için, yani özetle impulslar oluşturmak için anandamid reseptörlerine bağlanır. Sinyal tetiklendikten sonra THC uzaklaşır ve vücut tarafından enzimatik olarak parçalanır. Fitokannabinoid THC’nin bu doğal olmayan müdahalesi, bildiğimiz tipik rahatsızlıklara yol açar.
Son olarak, ünlü kahkaha krizlerinin nedenini nörolojik açıdan doğru biçimde açıklamak önemlidir. Güldüğümüzde mutluluk hissederiz. Başka bir deyişle: Mutluysak, gülmeyi severiz. Mutluluğu burada tamamen biyokimyasal açıdan ele almak gerekir. Normalde sevinci ve derin gevşemeyi, ödül merkezimizi etkinleştiren dopamin nörotransmitterinin salgılanmasıyla hissederiz. Gama-aminobütirik asit (GABA) nörotransmitterinin salgılanması ise dopamin salgısını baskılar; yani sonsuz miktarda sevinç hissetmememizi, bunun doza bağlı olmasını sağlar. THC’nin GABA’yı baskılama özelliği vardır. GABA baskılandığında, dopamin de doğal olarak engellenmeden salgılanır. Dolayısıyla THC dolaylı olarak artan dopamin salgılanmasını sağlar.
Geriye yalnızca THC’nin GABA’yı nasıl baskıladığı sorusu kalıyor. Ama bu da çabucak açıklanabilir: Birbirine komşu iki nöron düşünelim. Biri dopamin salgılamaktan, diğeri GABA salgılamaktan sorumlu. Bildiğimiz gibi GABA’nın serbest kalması dopaminin serbest kalmasını baskılar. Şimdi GABA nöronlarının presinaptik bölgelerinde endokannabinoid reseptörleri bulunur. THC oraya bağlanır, presinaptik bölgeye girer ve orada veziküllerde bulunan GABA nörotransmitterlerinin sayısını azaltır. Ve işte: Daha az GABA, daha fazla dopamin demektir. Çok dopamin ise çok mutluluk, sevinç ve gevşeme demektir.
Özet
Özetle şunu söylemek mümkün: THC molekülleri vücuda girdikleri anda, uygun reseptörlerle bağlantı kurmak için endokannabinoidlerle (anandamid ve 2-AG) bir yarış içindedir. THC – mecazi anlamda – vücudun içinde dolaşır ve boşta olan, kendisine tam uyan her reseptöre bağlanır; sonunda tamamen tesadüfi biçimde belirli uyarıları tetikler. Bunların arasında en bilinenleri kahkaha krizleri ve iştah patlamalarıdır. Bunların ani ortaya çıkışı ve ani kayboluşu denge bozukluklarına ya da hafıza kayıplarına yol açar. Ve tüm bunlar, endokannabinoidlerin (anandamid yani 2-AG) ile fitokannabinoidlerin (THC ve CBD) yüzey yapılarının neredeyse aynı olmasından kaynaklanır.
Dışarıdan alınan maddelerin sinir sistemimizi etkilemesinin başka yolları da var:
- Bazı antidepresanlar, sinaptik aralıkta, bağlanmış nörotransmitterlerin parçalanmasından sorumlu enzimleri baskılar. Böylece haberci maddelerin etkisini artırırlar, çünkü bu maddeler birden fazla kez bağlanabilir (sürekli uyarılma). Örneğin dopamin, noradrenalin veya serotoninin aktivitesi bu şekilde artırılır.
- Diğer antidepresanlar ise kokain gibi transmitterlerin geri alımını engeller. Nörotransmitterlerin geri dönüşümünü engeller ve böylece sürekli uyarılmaya yol açarlar. Nörotransmitterler alışılageldiği gibi parçalanmaz, sinaptik aralıkta kalır ve tekrar tekrar reseptörlere bağlanır. Sonuç olarak sürekli yeni impulslar tetiklenir.
- Nikotin, meskalin ve muskarin transmitterlerin (örn. asetilkolin) etkisini taklit eder, ancak onlar gibi parçalanıp geri dönüştürülemez. İyon kanallarını açarlar ve hücre zarının bu depolarizasyonu yoluyla uyarılmayı sağlarlar.
- Botoks, kalsiyuma bağımlı transmitter salınımını bloke eder. Bunun ne anlama geldiğini zaten biliyoruz!
Temel olarak bu maddesel etkilerin tümü, sinapslardaki bilgi aktarımını etkileyerek ya da iyon kanallarıyla etkileşime girerek sinir sistemi üzerinde etki gösterir. Beynimiz çok uyumlu olduğu ve sürekli büyüme içinde bulunduğu için, dışarıdan alınan maddelerin düzenli tüketimi sinir sisteminin yapısında uzun vadeli değişikliklere yol açabilir. Böylece kanıtlanmış olarak konuşma bozuklukları, bağımlılık davranışı, unutkanlık ve benzeri durumlar da bunlarla açıklanabilir.
Beynin fiziksel değişkenliği hakkında daha fazla araştırma yapmak isteyenler, „Cannabis bilincini nasıl etkiler“ makalesini isteyerek okuyabilir.
Bir dahaki sefere langırt masasının başına geçtiğinde ve kazanma niyetin varsa, önceden uyuşturucu madde veya benzeri maddelerle kendini uyarma; çünkü böylece zaferini, organizmanda dolaşıp duran, uygun reseptörlere giden yolu arayan ve parçalayıcı enzimlerden kaçan vücuda yabancı moleküllere bırakmış olursun.
Branchen-Update
News, Analysen und Reportagen — mehrmals im Monat direkt in dein Postfach.
Folge uns
