W dzisiejszej terapii substancji psychoaktywnych istnieją z jednej strony ośrodki dla alkoholików, z drugiej zaś dla osób uzależnionych od narkotyków. Podczas detoksykacji wszyscy się poznają, a następnie drogi się rozchodzą. Jest oczywiste, że każdy narkotyk musi być rozpatrywany osobno, że potrzebne są specjalizowane placówki dla różnych substancji, i że rzeczywiście osoby potrzebujące powinny tam otrzymywać terapię.
📑 Inhaltsverzeichnis
Być może można leczyć w jednej placówce osoby z politoksykomania, uzależnione od kokainy czy opioidów. Nie powinni tam jednak trafiać palacze marihuany, osoby doświadczające złych podróży czy ludzie ze środowiska tanecznych narkotyków syntetycznych. Kiedy alkoholicy w terapii opowiadają sobie, ile wypili, jak ukrywali butelki i przechytrzali życie, narkomani na „kuracji żylnej“ robią dokładnie to samo. Różnica polega na tym, że nie chodzi tu o alkohol – małym palaczy marihuany daje to cenne lekcje, jak najszybciej upaść na dno. Narkomani na „kuracji żylnej“ zawsze rozmawiają o narkotykach, więzieniu i przestępczości związanej z zdobywaniem środków na narkotyki.
Codzienne współżycie
Przez cztery miesiące musiałem uczestniczyć w terapii pracy i terapii grupowej. Nie jestem osobą towarzyską, wiele się izolowałem, co jednak nie było mile widziane. Pacjenci mają na nowo nauczyć się pozbawionego narkotyków kontaktu społecznego, aby po opuszczeniu ośrodka nie czuli się przytłoczeni. Zawsze tworzy się jakaś grupowa dynamika. Nie wymieniałem się doświadczeniami ze wszystkimi. Z perspektywy czasu mógłbym lepiej wykorzystać ten czas, wszak połączenia po opuszczeniu ośrodka i tak się urywa. Trzeba też pamiętać, że w bezpiecznym środowisku tych ludzi można traktować całkiem normalnie. Większość jednak wkrótce po terapii popada w nawrót. Kto nie konsumuje, nie należy już do grupy – tak samo jak w przypadku alkoholików. Kto chce być postrzegany jako żywa portmonetka dla osób, które są chroniczne spłukane i codziennie potrzebują pieniędzy? Po co więc nawiązywać długoterminowe kontakty w placówce terapii?
Jeden z pacjentów spędził 7 lat w więzieniu. Wyjaśnił, że więzienie to czas martwy. To tak, jakby te lata po prostu zostały odjęte od biegu życia. Ten czas jest po prostu stracony i nic naprawdę nie przyniósł, chociaż dla wielu nie był to trudny okres. Nie tylko w tej terapii poznałem tych „narkomanów na kuracji żylnej“. Jednak także doświadczyłem kilku trudnych czasów, które równie mało pomogły mojemu życiu lub wręcz je zniszczyły. Czy naprawdę wszystko zawsze mamy w swoich rękach i jesteśmy za wszystko sami odpowiedzialni?
Dlaczego narkomani strzykawkowi w końcu tracą motywację?
Każdy narkotyk może na początku wiele dać. Jednak kto go przyjmuje stale i w nadmiarze, ten już nie otrzymuje – traci. Kwiaty konopi lub niektóre inne substancje mogą stanowić dla wielu wyjątek jako narkotyki medyczne.
W przypadku wielu substancji muszą one być w końcu przyjmowane, aby osiągnąć normalny poziom funkcjonowania. Kto zaczyna, wciąż wynosi się w niebo. Po latach jednak bierze je, aby wyjść z piwnicy i wrócić do normalnego poziomu życia codziennego. Dla wielu nawet to nie byłoby powodem, aby przestać konsumować. U alkoholików często zapalnikiem jest oczywisty uszkodzenie wątroby, które zmusza do myślenia. Narkomanów na „kuracji żylnej“ napędza inny problem.
Ze względów finansowych wielu ludzi przechodzi na strzykawkę, ponieważ jest bardziej wydajna niż inhalacja, baza czy inne metody spożycia. Jednak kto raz przechodzi na strzykawkę, nie wraca do łagodniejszych form konsumpcji. Po prostu nie działa.
Kto przez lata codziennie wbija igłę w żyły, ten je niszczy. Czy to przez igłę, narkotyk czy substancje rozcieńczające – to pozostaje otwarte. Narkomani na „kuracji żylnej“ opowiadają o tym, jak z nasilającymi się objawami abstynencji spędzali coraz więcej godzin szukając żyły, w którą mogliby wbić igłę. Ostateczną lokalizacją byłaby żyła po wewnętrznej stronie uda. Kto jej nie trafi, może się spodziewać amputacji nogi – takie rzeczy się zdarzają.
Narkomani na „kuracji żylnej“
Zanim trafi się do placówki terapii, trzeba na nią czekać. Osoby uzależnione przechodzą detoksykację i często muszą być czyszczające się przez miesiące, ponieważ przyjmowani są tylko ci z poważnymi zamiarami i negatywnym wynikiem testu na narkotyki. Przy każdym nawrocie podejmuje się decyzję, czy pacjent zostaje usunięty, czy dostanie kolejną szansę. Prawie nikt nie dostaje kilka szans.
To był młody, szczupły mężczyzna w wieku około 20 lat, u którego nie było już widać jego kariery narkotykowej. Otwarcie wyjaśnił, że odbywał „kurację żylną“. Często przez wiele godzin nie mógł znaleźć żyły, w którą mógłby wbić igłę i nie wiedział, co robić. Poza tym chciał pomyślnie ukończyć terapię, aby uzyskać prawo jazdy. Po skończeniu terapii zrobi prawo jazdy i znowu w każdym razie wpadnie w nawrót.
Jak dokładnie rozumiał tę „kurację żylną“, dowiedzieliśmy się w jego ostatnim dniu terapii, kiedy wyrzucono go z placówki. Poprzedniego dnia zaaplikował sobie zastrzyk, ale wziął zbyt wiele. Normalnie nie byłoby testu na narkotyki. Jednak ze względu na jego stan zostali poproszeni o test, dzięki czemu mógł wyjść bez pomyślnego ukończenia. Wielu ludzi przesądza z dawką podczas nawrotu i nieświadomie otrzymuje „złoty strzał“.
Kiedy ten mężczyzna wyjaśnił, że on i inni to „narkomani na kuracji żylnej“, niestety dla większości miał rację. Podczas moich czterech miesięcy mój pierwszy towarzysz pokojowy nie przeżył swojego nawrotu. Po moim wyjściu bliski przyjaciel powiedział, że śmierć kolejnych pacjentów miała miejsce.
Kto nie jest już naprawdę czymś przyzwyczajony i nie ma takiej potrzeby, powinien koniecznie unikać terapii narkomanii. Kto kilka razy coś spróbował lub tylko pali marihuanę, nie czyni sobie przysługi, poznając „narkomanów na kuracji żylnej“, którzy już w pierwszy dzień wyjaśniają: Z haszyszem do środka, z heroiną na wyjściu.
Branchen-Update
News, Analysen und Reportagen — mehrmals im Monat direkt in dein Postfach.
Folge uns
