Ponieważ w pierwszej części tego cyklu pisaliśmy już o znaczeniu słowa „hasz”, a także z grubsza wymieniliśmy jego występowanie na świecie oraz kraje produkcji, oto druga część cyklu o produkcji haszu. Tym razem chodzi o produkcję ekstraktu z kwiatów w Afganistanie oraz o rodzaje haszu, który się tam wytwarza.
Pojęcie „haszysz” pochodzi z arabskojęzycznej części świata i istnieje już od setek lat. W tłumaczeniu oznacza „trawę”, a samo pojęcie określa skoncentrowaną formę żywicy konopnej, którą można oddzielić od kwiatów rośliny konopi różnymi metodami. Ponadto zdecydowana większość tego „narkotyku”, jak jest on klasyfikowany niemal w każdej części świata, jest wytwarzana nie w Europie, lecz w takich krajach jak Maroko, Pakistan, Afganistan czy Nepal.
Aby ostatecznie trafił do konsumenta, jest następnie w jakiś sposób przemycany, by mógł być oferowany w Europie lub Ameryce. Wśród koneserów konopi haszysz zalicza się ponadto do przysmaków, ponieważ może być bardzo mocny i, gdy pali się go razem ze zwykłymi kwiatami konopi, daje wyjątkowego „kopa”.
Afganistan – kraj w stanie wojny
Kiedy myśli się o Afganistanie, zwykle od razu przychodzą na myśl wojna, terror i śmierć. Taki obraz przynajmniej pokazują media, gdy mowa o tej części świata, my jednak chcemy skupić się tutaj na czymś innym, spokojniejszym i piękniejszym. Konopie mają bowiem w tym kraju długą tradycję i są uprawiane od tysiącleci.
Choć uprawa i przetwarzanie są tam, podobnie jak wszędzie indziej, zakazane, Afganistan należy ponadto do największych producentów haszyszu na świecie, co wynika między innymi z tego, że rośliny konopi wyjątkowo dobrze rosną w tym klimacie i mogą dawać plony do 140 kg z hektara.
Uprawia się przeważnie niewielkie rośliny Indica, ponieważ mają one wysoką zawartość trichomów. Trichomy to maleńkie kropelki, dzięki którym kwiaty tak pięknie się skrzą, a ponadto zawierają one większość THC obecnego w roślinie. Ile konopi jest naprawdę uprawianych, oczywiście nie można powiedzieć, a ogólnie przyjmuje się, że większość produkcji haszu odbywa się w Maroku (jak stwierdzono już w części 1).
Jednak „Afghanistan Cannabis Survey” ustalił w 2010 roku, że udziału Afganistanu w produkcji nie należy lekceważyć, i zakłada, że na polach Afganistanu rośnie rocznie od 10.000 do 24.000 hektarów konopi. Częściowo pola te są pilnowane przez uzbrojonych żołnierzy, co smutno uzmysławia niebezpieczne położenie i sytuację kraju.
Metoda produkcji, reputacja i dostępność
W Afganistanie hasz wytwarza się w bardzo podobny sposób jak w Maroku. Najpierw kwiaty są zbierane i suszone, co w silnym afgańskim słońcu nie trwa zbyt długo. Po oddzieleniu kwiatów od łodyg i liści mieli się je na drobny proszek. Ten proszek jest surowcem wyjściowym do dalszych etapów produkcji.
Aby oddzielić trichomy od reszty materiału roślinnego, przesiewa się go teraz za pomocą sita, które zazwyczaj składa się z drobnej tkaniny i pojemnika na proszek. Wstrząsanie pojemnikiem powoduje, że trichomy oddzielają się od resztek liści i spadają przez sito, które przepuszcza tylko bardzo małe cząstki, na tacę lub gazetę. Tam zbiera się czysty proszek, a pozostają już tylko resztki liści i inne materiały, które są jednak mało mocne i zazwyczaj przetwarza się je dalej na paszę dla bydła lub nawóz.
Kolejny krok różni się jednak ogromnie od tego w Maroku, co przyczynia się do tego, że afgański hasz, który na ulicy często nazywany jest również „Czarnym Afgańczykiem”, ma taką reputację, jaką ma. Do produkcji haszu w Afganistanie nie używa się bowiem dużych, niemal przemysłowych pras, lecz to ludzie wytwarzają produkt końcowy. Mężczyźni biorą w tym celu najpierw około garści proszku do ręki i mieszają go z kilkoma kroplami czarnej herbaty.
Następnie masa jest ugniatana i prasowana między dłońmi, a co jakiś czas ponownie lekko zwilżana herbatą. W międzyczasie mieszanka jest wielokrotnie podgrzewana nad płomieniem, aby aktywować trichomy i sprawić, że całość stanie się jeszcze bardziej lepka i łatwiejsza do ugniatania. Dzięki temu procesowi powstaje haszysz, który wyróżnia się na tle większości innych dostępnych rodzajów.
Proces ten jest bardzo czasochłonny i nie można wyprodukować naraz tak dużej ilości haszyszu, jak ma to miejsce na przykład w Maroku. Po około 10–20 minutach proszek staje się całkowicie ciągliwy i kauczukowaty i można go łatwo zwinąć w kulkę. Jest odważany i pakowany w partie po 100 g, a zwykle dodatkowo odciska się na nim złotą „pieczęć jakości”, która różni się w zależności od rodziny.
Kto ma szczęście zdobyć małą kulkę czarnego Afghana, szybko rozpozna, co czyni ten produkt tak wyjątkowym. Jest bardzo miękki, łatwo się ugniata, a do jego pokruszenia lub uformowania w „robaka” nie potrzeba ciepła. Ma bardzo dobre właściwości spalania, bulgocze podczas podgrzewania i tworzy małe pęcherzyki, a ponadto ma bardzo intensywny, zapadający w pamięć zapach.
Sprzedawany jest najczęściej w mniejszych jednostkach, ponieważ, jak już wspomniano, jest raczej trudno dostępny, a na ulicy szybko zapłaci się 20 € za gram tego przysmaku. Efekt opisywany jest jako narkotyczny, bardzo intensywny i wręcz przytłaczająco dobry, choć niestety także tutaj zdecydowanie zbyt często dodaje się czegoś, aby podnieść wartość. Ostatnio słyszało się przede wszystkim o pascie do butów w połączeniu z tym szczepem haszyszu, ponieważ ze względu na jego czarny kolor można ją z nim łatwo zmieszać.
Na koniec należy jeszcze zapowiedzieć trzecią część serii, która poświęcona będzie produkcji słynnego haszyszu „Charas”, wytwarzanego w Indiach ręcznie. Słowo „ręcznie” nabiera przy tym zupełnie szczególnego znaczenia.
Branchen-Update
News, Analysen und Reportagen — mehrmals im Monat direkt in dein Postfach.
Folge uns
