Klasyfikacja botaniczna
Gatunek → Echinopsis pachanoi
Rodzaj → Echinopsis
Rodzina → Kaktusowate ( Cactaceae )
inne nazwy → San Pedro, Echinopsis pachanoi, Trichocereus pachanoi
📑 Inhaltsverzeichnis
Informacje ogólne
San Pedro to dość szybko rosnący kaktus, który przy dobrej pielęgnacji i optymalnych warunkach może osiągać roczny przyrost wynoszący ok. 20 cm do 30 cm. Może osiągnąć całkowitą wysokość od 4 m do 7 m, składa się zazwyczaj z ok. 4 do 9 żeber i rośnie krzewiasto lub drzewiasto. San Pedro wytwarza białe, pachnące, lejkowate kwiaty, które mogą osiągać długość ok. 15 cm do 25 cm i średnicę do 20 cm. Kwiat otwiera się przeważnie późnym wieczorem lub w nocy. Im starszy jest kaktus i im więcej ciepła, upału i słońca otrzymał, tym więcej meskaliny będzie zawierał.
Swoją nazwę i odkrycie zawdzięcza Abelardo Pachano, który w 1918 roku towarzyszył Josephowi Nelsonowi Rose’owi podczas wyprawy badawczej do Ekwadoru. W 1896 roku meskalina została po raz pierwszy wyizolowana przez Arthura Heffter. Jakiś czas później, w 1919 roku, została zsyntetyzowana jako pierwszy narkotyk psychodeliczny. Przez botaników, a dokładniej geologów, takich jak Nathaniel Lord Britton i Joseph Nelson Rose, w 1919 roku dokonano pierwszego opisu jako „Trichocereus pachanoi“. Jego bezpośrednią ojczyzną są góry w Peru i Ekwadorze na wysokościach od ok. 2000 m do 3300 m. Naturalnie jest on uprawiany także w innych krajach, w mieszkaniach lub szklarniach.
Meskalina – inne znane składniki
Meskalina, czyli także 3, 4, 5 – trimetoksyfenetyloamina, alkaloid izochinolinowy, jest obok LSD jednym z najstarszych znanych człowiekowi halucynogenów. Najczęściej podaje się ją w postaci bezbarwnych kryształów, które są łatwo rozpuszczalne w wodzie i dają się rozpuścić także w etanolu, chloroformie oraz benzenie. Inną postacią jest silnie zasadowy, bezbarwny olej. Meskalina jest głównym substancją psychoaktywną różnych rodzajów kaktusów.
- Echinopsis (np. pachanoi, peruviana, lageniformis)
- Gymnocalycium (np. calochlorum, gibbosum, vatteri)
- Lophophora (np. williamsii, diffusa)
- Oputina (np. spinosior, basilaris, cylindria)
- Pereskia (np. corrugata, tampicana)
- Stenocereus (np. beneckei, eruca, stellatus)
- Turbinacarpus (np. lophophoroides, pseudomacrochele)
Inne znane składniki/substancje San Pedro lub wymienionych gatunków kaktusów to, obok meskaliny,
- Tyramina
- Hordinenine
- 3 – Methoxytyramnin
- Anhalaninine
- Anhalonidine
- 3, 4 – Dimethoxyphen – Ethylamin
- 3, 4 Dimethoxy – 4 Hydroxy – B – Phenethylamin
- 3, 5 – Dimethoxy – 4 – Hydroxy – B – Phenethylamin
Uprawa
Wyhodowanie z nasion wymaga dużo czasu i wysiłku. Jeśli ma się odrostek i pracuje się z nim, należy go najpierw wysuszyć, aż rana po cięciu się zagoi. Gdy to nastąpi, pozwala się mu ukorzenić w ziemi do kaktusów z marketu budowlanego albo samodzielnie miesza się podłoże, dodając piasek kwarcowy i ziemię. Zanim zauważy się pierwszy wzrost kaktusa, może minąć dobry rok. San Pedro lubi żyzną glebę oraz jasne i ciepłe otoczenie. Dobrym miejscem jest parapet lub taras położony i skierowany na południe. Przy uprawie wewnątrz pomieszczeń należy zapewnić mu bezpośrednie światło słoneczne, wodę oraz składniki odżywcze w postaci nawozu.
Ekstrakcja/Przygotowanie
1 Metoda ekstrakcji według metody „Michael Valentine Smith“ z książki „Psychedelic Chemistry“
Wierzchołek kaktusa suszy się i miele. Do 50 g tego proszku dodaje się 250 ml MeOH (metanolu) i moczy przez jeden dzień, po czym przesącza. Do mokrego proszku dodaje się 100 ml 1 N HCI (kwasu solnego) i pozostawia na 2 godziny. W międzyczasie odparowuje się w próżni MeOH (metanol). Roztwór HCI (kwasu solnego) przesącza się, aż będzie klarowny, i dodaje do pozostałości po MeOH (metanolu). Wartość pH ustawia się na ok. 7 za pomocą 2 N KOH (wodorotlenku potasu) i dodaje się jeszcze raz 100 ml CHCI3 (chloroformu). Wytrząsa się w zamkniętym dygestorium i oddziela znajdującą się na dnie warstwę CHCI3 (chloroformu). Do roztworu CHCI3 dodaje się 40 ml wody i wytrząsa w dygestorium. Suszy się, a warstwę CHCI3 odparowuje w próżni, aby otrzymać meskalinę i inne alkaloidy.
2 metoda ekstrakcji według Edwarda F. Andersona, rzekomy fragment z następującej książki „Peyote The Divine Cactus”
Znane są różne metody izolowania lub identyfikowania meskaliny z tkanki roślinnej lub zwierzęcej. Ekstrakcja jest możliwa za pomocą MeOH. Pierwszy etap polega na przesączeniu części roślin, a następnie wysuszeniu ekstraktu przez odparowanie. Ekstrakt umieszcza się w rozdzielaczu z CHCl3 i 0,05 N Hcl. Warstwę wodną zachowuje się po kilkukrotnym przemyciu CHCl3. Dodaje się wystarczającą ilość węglanu amonu lub sodu, aby osiągnąć pH 8. Następnie przeprowadza się kolejne ekstrakcje za pomocą CHCl3 i CHCl3-EtOH (3:1). Po podwyższeniu pH do 10 przeprowadza się ostatnią ekstrakcję CHCl3-EtOH.
Ekstrakt CHCl3 zawierający alkaloidy suszy się. Alkaloidy można rozdzielić na grupy fenolowe i niefenolowe poprzez przesączenie (ponownie rozpuszczone w CHCl3) przez żywicę jonowymienną Amberlite IRA-400 (OH). Jeśli do rozdziału i identyfikacji alkaloidów stosuje się chromatografię cienkowarstwową, przydatnych jest kilka odczynników do natryskiwania. Na przykład fluorescamina (4-fenylo-spiro[furan-2(3H),1′-ftalan]-3,3-dion), która odróżnia fenyloetyloaminy od tetrahydroizochinolin.
Zastosowanie medyczne / farmakologiczne
W homeopatii meskalina jest stosowana pod nazwą Anhalonium, pozyskiwana np. z Lophophora lewinii (krewniaka Lophophora Williamsii). Stosuje się ją i wykorzystuje przy bólach głowy, wyczerpaniu mózgu, neurastenii, halucynacjach oraz majaczeniach. Ponadto w najróżniejszych kręgach kulturowych przypisuje się zwłaszcza kaktusowi „peyote” działanie lecznicze. Podczas ceremonii ma on działać raczej na płaszczyźnie psychicznej. W ten sposób wyleczono już różne choroby, takie jak neurodermit, alkoholizm i depresje, podobnie jak w przypadku substancji LSD 25. Zawarty w kaktusach alkaloid, peyocactin, działa antybiotycznie. Udowodniono również, że u różnych osób z problemami ze wzrokiem i oczami dzięki zastosowaniu „peyote” i meskaliny odnotowano złagodzenie dolegliwości.
Działanie i czas działania
Jeśli chodzi o działanie i pożądany efekt, należy rozróżnić między syntetycznie wytworzoną meskaliną, samym spożyciem kaktusa lub jego wysuszonym i zmielonym proszkiem. W przypadku syntetycznie wytworzonej meskaliny mamy do czynienia wyłącznie z czystą substancją, podczas gdy w kaktusie zawarte są dodatkowe substancje, które dopiero wywołują pożądany trip, odurzenie i działanie oraz sprawiają, że staje się to przeżyciem. Po przyjęciu przygotowanej dawki może minąć nawet ok. 20 min. do 2 h.
Wielu konsumentów zgłasza, że na początku występowały silne mdłości, które nierzadko przechodziły w wymioty. W kręgach kulturowych, takich jak plemiona indiańskie, jest to postrzegane jako oczyszczenie ciała. Po przyjęciu meskaliny, względnie kaktusa, mogą wystąpić zaburzenia świadomości & zmiany percepcji, które bardzo przypominają LSD. W przypadku tej substancji organizm szybko wytwarza tolerancję, a przy wielokrotnym przyjmowaniu należy ją przyjmować maksymalnie co 4 do 6 dni. Meskalina może być toksyczna, a dokładniej trująca, nawet w bardzo małych ilościach.
Sytuacja prawna
W Niemczech czysta cząsteczka „meskaliny” jest klasyfikowana jako środek odurzający i podlega tym samym BtMG . Kaktusy zawierające meskalinę, które nie znajdują zastosowania w medycynie , są w Niemczech uznawane za używane w sposób nadużywający. W sąsiadującej z nami Schweiz San Pedro i kaktus peyote podlegają od roku 2002 pod BtMG.
Branchen-Update
News, Analysen und Reportagen — mehrmals im Monat direkt in dein Postfach.
Folge uns
